กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 25 นักพรตไท่ชง
หลี่เต้าเสวียนมองศพนี้แล้วในใจก็อดแปลกใจไม่ได้ ตนเองจะ... หาผิดที่หรือไม่?
เขาถอยกลับไปที่หน้าประตูเพื่อมองหาป้ายชื่อ
เอ่อ ไม่มีป้ายชื่อเลยแม้แต่น้อย...
หลี่เต้าเสวียนลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ข้าก็ว่าอยู่แล้ว นักพรตจางกานหยางผู้ดูลึกล้ำยากหยั่งถึง จะมาอาศัยอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
ทว่าขณะที่เขากำลังเตรียมจะหันหลังกลับ โลงศพในลานเรือนพลันสั่นสะเทือนขึ้นมาคราหนึ่ง
หลี่เต้าเสวียนเกร็งร่างไปทั้งตัว มือหนึ่งกำยันต์ห้าอสนีไว้แน่น อีกมือจับด้ามกระบี่อวี๋ฉาง จ้องมองโลงศพใบนั้นตาไม่กะพริบ
ฝาโลงถูกผลักเปิดออก จางกานหยางหาวหวอด ๆ พลางยันกายลุกขึ้นนั่ง หัวเราะแล้วกล่าวว่า "เจ้าเด็กเวร ทำไมเจอกันทีไร เจ้าต้องเอายันต์ห้าอสนีมาจ่อจะฟาดข้าทุกที?"
หลี่เต้าเสวียนถอนหายใจโล่งอก เก็บยันต์ห้าอสนีกลับไป แล้วยิ้มเจื่อน ๆ พลางกล่าวว่า "ท่านนักพรต ทำไมเจอกันทีไร ท่านต้องนอนอยู่ในโลงศพด้วยเล่า?"