ตอนที่ 10 วิญญาณติดที่และอาภรณ์แดง

ตอนที่ 10 วิญญาณติดที่และอาภรณ์แดง

ท่ามกลางแสงจันทร์ หลี่เต้าเสวียนพลันตระหนักได้ว่าตนเองมองข้ามรายละเอียดไปมากมาย

เมื่อเทียบกับชาวบ้านคนอื่นแล้ว แม้หวังชุนเซิงจะมีสีหน้าเปล่งปลั่ง สติดี และมีกลิ่นอายคนเป็นมากกว่า ทว่าร่างกายของเขากลับเบาหวิวอย่างยิ่ง

เมื่อครู่นี้ตอนที่หลี่เต้าเสวียนดึงตัวเขาหนีเอาชีวิตรอด ก็ไม่ได้รู้สึกเปลืองแรงเท่าใดนัก

ทว่าแท้จริงแล้ว เขาเป็นชายรูปร่างสูงใหญ่และค่อนข้างเจ้าเนื้อเล็กน้อย

ตัวหวังชุนเซิงเองก็มึนงงไปหมด เขามองดูหลี่เต้าเสวียน แววตาเผยความเว้าวอนออกมาพลางกล่าวว่า "ข้าไม่ใช่ ท่านนักพรต ข้าไม่ใช่จริง ๆ นะ ท่านอย่าไปฟังมันพูดจาเหลวไหล..."

ทว่าหลี่เต้าเสวียนกลับถอยหลังไปหลายก้าวอย่างเงียบงัน ถอยห่างจากเขาไปอีกนิด

นักพรตชุดเหลืองเค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ก่อนจะกล่าวกับหวังชุนเซิงว่า "เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าตนเองเข้ามาในหมู่บ้านนี้ตั้งแต่เมื่อใด"

"จำได้สิ! เมื่อคืนข้าขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรจนเสียเวลา ก็เลยหลงเข้ามาในหมู่บ้านนี้!"