เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 135 จับได้คาหนังคาเขาอาจารย์
ลมกลางคืนพัดเข้ามาทางประตูที่เปิดอ้ากว้าง ปลิวจนเปลวเทียนบนโต๊ะสั่นไหวไปมาแรง
แสงกับเงาสลับกันไปมา ภาพในห้องกลับชัดเจนจนแทบแสบตา
เยี่ยชิงเสวียนยืนอยู่ตรงธรณีประตู นิ้วทั้งห้าที่กำด้ามกระบี่กำแน่นขึ้นมาทันควัน ข้อนิ้วขาวซีดไปหมด
นางมองหญิงชุดแดงที่กอดเอวหลี่ชิงซานจากด้านหลังไว้แน่น
นั่นคือท่านอาจารย์ของนาง
เป็นเจ้าสำนักยอดเขาเสวี่ยโส่ว ผู้พานางเข้าสำนักมาตั้งแต่เด็ก สอนวิถีกระบี่ไร้ปรานีให้นาง คนที่ปกติแค่มองผู้ชายเพิ่มอีกสักสายตาก็ยังรู้สึกว่าจิตใจแห่งวิถีแปดเปื้อน — ลั่วหงเหยียน!
ในความคิดของเยี่ยชิงเสวียนตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา ท่านอาจารย์เป็นเหมือนน้ำแข็งบนยอดเขาเสวี่ยโส่วที่ไม่เคยละลายทั้งปี สง่าเรียบร้อย หนักแน่น และสูงเสียดจนเอื้อมไม่ถึง
แต่ตอนนี้