เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 134 นี่มันเรื่องอะไรกัน
แค่จับชีพจรชักนำลมปราณไม่ถึงสิบลมหายใจ เจ้าสำนักยอดเขาเสวี่ยโส่วผู้นี้ที่ติดอยู่ที่ขั้นเจตนาเทพขั้นสูงสุดมากว่าร้อยปี ก็ก้าวข้ามกำแพงฟ้านั้นไปในคืนนี้ ก้าวเข้าสู่ขั้นนิมิตฟ้าที่ผู้บำเพ็ญนับไม่ถ้วนในทวีปเสวียนหวงฝันหามาหลายชาติภพอย่างเป็นทางการ!
หลี่ชิงซานรับรู้ถึงปราณขั้นนิมิตฟ้าที่กำลังมั่นคงอย่างรวดเร็วในร่างกายลั่วหงเหยียน แล้วดึงนิ้วที่แตะอยู่บนชีพจรนางกลับมา
เขาสะบัดมือลวก ๆ ปรับคลื่นลมที่ปั่นป่วนในห้องให้เรียบลงไปเลย กันไม่ให้ห้องที่เพิ่งจัดเก็บเสร็จพังลงมา
“เอาละ สำเร็จแล้ว”
หลี่ชิงซานมองลั่วหงเหยียนที่ปราณเปลี่ยนสภาพไปหมดแล้ว เห็นว่าเรื่องที่ต้องทำก็ใกล้เสร็จ จึงลุกขึ้นยืนจากขอบเตียงเลย เตรียมส่งแขกกลับบ้าน จะได้ขึ้นเตียงนอน
ตอนนี้อยู่ต่ออีกคงไม่ดี
หลัก ๆ ก็คือตาเขาไม่ได้บอด แล้วจิตวิญญาณเทพของเขาก็ไวมากด้วย