กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อาสามเย่: “?”
อาสามเย่เห็นรอบตัวตัวเองว่างไปครึ่งหนึ่งก็โมโหขึ้นมา “เย่หลิง แกทำอะไรกับฉันกันแน่!”
เย่หลิงหลบอยู่หลังเซี่ยหวยโจว พูดเสียงอ่อน “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะน้าชายสาม ฉันเข้าใจว่าน้าชายสามไม่อยากให้ทุกคนรู้เรื่องโรคของตัวเอง แต่เป็นโรคก็ต้องยอมรับนะคะ อย่าปิดบังจนไม่ยอมรักษา”
อาสามเย่โมโหจนหงายหลัง “แก แก แก ยังจะเถียงอีก!”
เฉินวั่งเปิดศึกตามทันที “คุณเย่สาม พูดต้องมีหลักฐานนะครับ! พี่หลิงของผมยังไม่ทันแตะตัวคุณด้วยซ้ำ ทำไมตัวเองเป็นโรคแล้วเอาไปโยนให้คนอื่นล่ะครับ?”
เซี่ยซูพูดเสียงเย้ย “ใช่สิ ช่างบังเอิญจริง ๆ พอเข้าใกล้พี่หลิงนายก็ป่วยขึ้นมา ทำเอาคนอื่นนึกว่าพี่หลิงของฉันทำอะไรนาย”
อาสามเย่: “??”
เขาพูดไปแค่ประโยคเดียว! นี่มันเรื่องอะไรกัน! มาถล่มเขา ทั้งที่เขาเป็นผู้เสียหายเนี่ยนะ?!
“เย่หลิง ถ้าแกไม่ให้คำอธิบายกับฉัน ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่! อย่างน้อยฉันก็เป็นผู้ใหญ่ของแก แกมันใจดำได้ขนาดนี้เลยเหรอ!”
เฉินฮวาอินลุกขึ้นยืน พูดเย็น ๆ “คุณเย่สาม เชิญระวังคำพูดหน่อย เด็กในบ้านเราไม่ใช่ให้คุณรังแกตามอำเภอใจได้”