เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เซี่ยหวยโจว: “ใคร ๆ ก็รู้ว่ามรดกที่แม่เธอทิ้งไว้ให้มีค่าแค่ไหน นายหญิงผู้เฒ่าเย่จะเป็นคนทำเรื่องหน้าด้านขนาดนั้นได้ยังไง? ท่านต้องออกจากความสัมพันธ์ในครอบครัวและความรักที่มีต่อเธอแน่ ๆ ถึงได้ออกเงินเองชดเชยวิลล่าให้ 2 หลัง เธออย่าไปเข้าใจท่านผิด”
เซี่ยซูรีบพยักหน้า: “ใช่แล้ว ๆ พี่หลิง ความทุกข์ที่เธอเจอมาก่อนใครจะไม่สงสารล่ะ เฮ้อ แม่ตาย พ่อไม่รัก แม่เลี้ยงไม่เอาใจ ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวที่เซี่ยงไฮ้ ตระกูลเย่ก็ไม่สนเธอ นายหญิงผู้เฒ่าเย่รู้สึกสงสารก็เป็นเรื่องปกติ”
เฉินวั่งซาบซึ้งไม่หยุด: “นายหญิงผู้เฒ่าเย่ ท่านเป็นคนดีจริง ๆ!”
เฉินฮวาอินก็ยิ้มพร้อมพยักหน้า: “ได้ยินมานานแล้วว่านายหญิงผู้เฒ่าเย่ใจกว้างกับรุ่นน้องและเป็นกันเอง วันนี้ได้เห็นกับตาก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ”
เซี่ยเส้าหย่วนยิ้มอย่างมีนัย: “แต่ก่อนผมยังกังวลว่าคนตระกูลเย่จะไม่ชอบเสี่ยวหลิง ตอนนี้ดูแล้วเป็นผมคิดมากไปเองทั้งนั้น นายหญิงผู้เฒ่าเย่รักเธอขนาดนี้ ปีเหล่านี้ตระกูลเย่ไม่สนไม่ถามถึงเสี่ยวหลิงก็คงมีเหตุผล”
เย่หลิงพยักหน้า: “อืม ๆ ยาย คุณดูสิ ทุกคนเข้าใจความหมายของคุณแล้ว ฉันรู้ว่าคุณอยากชดเชยให้ฉันมาก ฉันเข้าใจ เข้าใจหมดเลย”
ทุกคน: “…………”
นายหญิงผู้เฒ่าเย่...หมายความแบบนั้นจริง ๆ หรือ? ปากคนบ้านนี้นี่ร้ายจริง ๆ ของดำยังพูดให้เป็นขาวได้
นายหญิงผู้เฒ่าเย่: “…………”
เธอเข้าใจห่าอะไร!