บทที่ 93: ลิขิตสวรรค์

บทที่ 93: ลิขิตสวรรค์

ข้าสะท้านใจอย่างยิ่ง ไม่รู้ด้วยเหตุใดจึงอยากซ่อนตัวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง หลังจากรอคอยมาเนิ่นนานหลายพันปี ในที่สุดข้าก็สามารถย่อหรือขยายเปลือกไข่พร้อมกับตัวเองได้แล้ว

ปีนี้เมื่อเกิดน้ำหลากครั้งแรกบนเขา ข้าก็ขยายเปลือกไข่ให้ใหญ่ยักษ์ แล้วหนีบไว้ระหว่างต้นไม้ใหญ่สองต้น ไข่จึงไม่ถูกน้ำพัดไป

เพียงข้าคิด เปลือกไข่ก็หดเล็กลงจนเท่าผลเบอร์รี่ที่เพิ่งติดผลบนพื้นดิน แต่นางก้มลงเก็บข้าขึ้นมา จากนั้นยกขึ้นส่องกับแสง ข้ามองผ่านเปลือกไข่ เห็นดวงตาคู่งามพราวของหญิงสาวที่สดใสเจิดจ้ายิ่งกว่าแสงตะวัน นางหรี่ตามองข้าแล้วกล่าวว่า “เป็นนกตัวน้อยนี่นา ใกล้จะจำแลงกายได้แล้วด้วย”