บทที่ 92: หนึ่งหมื่นปี

บทที่ 92: หนึ่งหมื่นปี

ข้าค่อย ๆ ได้สติขึ้นมา ราวกับเข้าใจว่าแท้จริงแล้วข้ายังไม่ตาย ไม่สิ บางทีข้าอาจตายไปแล้ว จึงมาอยู่ในแดนมายา หรือบางทีที่นี่อาจไม่ใช่แดนมายา แต่เป็นเพียงความฝันก่อนสิ้นใจของโม่เซียวหมิง

แม้เขาจะบอกว่าไม่เคยฝัน แต่หากตัวมารกำลังจะตาย ใครจะรู้ได้? บางทีปราณมารในกายอาจก่อให้เกิดความฝันประหลาดราวกับภาพลวงตากลางทะเลทรายก็เป็นได้

ทว่านิ้วมือของอาจารย์ทวดกลับสัมผัสได้จริงเหลือเกิน ทั้งยังมีสีสันดุจเมฆหมอกอันเป็นเอกลักษณ์ของเทพเซียน พร้อมกลิ่นหอมเลือนราง นางใช้นิ้วลูบแก้มข้าอย่างอ่อนโยนราวกับปุยเมฆ น้ำเสียงแฝงความปวดใจและเอ็นดู ทั้งยังเจือความทำอะไรไม่ถูกอยู่เล็กน้อย “อาหมิง เจ้าเป็นอะไรไป?”