บทที่ 94: ลมสารท

บทที่ 94: ลมสารท

ความโศกเศร้าอันไร้ขอบเขตนั้นหวนกลับมาท่วมท้นข้าอีกครั้ง ราวกับทะเลกว้างใหญ่

เพราะปากนางพูดเช่นนั้น แต่ไม่มีทางทำจริงหรอก

แม้ตอนนี้ข้าจะเป็นไข่ฟองหนึ่ง แต่ก็แอบหวังอยู่เหมือนกันว่านางจะเคาะเปลือกไข่ข้า แล้วเอาไปผัดต้นหอมกินจริงๆ

วันรุ่งขึ้นแน่นอนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ข้าไม่ได้กลิ้งตกลงไปในโลหิตหงส์เพลิงจนเปลือกแตกตาย และก็ไม่ได้ถูกนางเคาะเอาไปผัดต้นหอม ตรงกันข้าม เจิงหลีกลับสานรังนกใบเล็กให้ข้า แล้ววางข้าทั้งฟองลงในนั้น

นางวางรังนกไว้บนขอบหน้าต่าง ตรงนั้นมีทิวทัศน์งดงาม ด้านนอกมีดอกเถาวัลย์ม่วง แต่ข้าว่าแท่นฝนหมึกยังดีกว่า เพราะอยู่ใกล้นางกว่ามาก