บทที่ 77: หมู่บ้าน

บทที่ 77: หมู่บ้าน

“ข้านึกถึงคนที่ข้าชอบอยู่น่ะ” ข้าตอบส่งๆ

คงเป็นเพราะก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่ข้านึกถึงเสี่ยวเทียน ข้าก็มักนึกถึงช่วงวัยเยาว์ ความสุขอันไร้กังวลในยามนั้น ประกอบกับอารมณ์อันซับซ้อนในเวลานี้ เขาจึงเชื่อข้าในที่สุด

เพราะทุกครั้งที่เขานึกถึงอาจารย์ทวด ตอนแรกมักจะมีความสุข จากนั้นจิตใจก็ว้าวุ่นอย่างยิ่ง เรื่องเหล่านี้ข้าล้วนสัมผัสได้

“ไปกันเถอะ” ดวงตาเย็นชาของเขาจับจ้องข้า “ยังเหลือจุดกุญแจผนึกอีกหลายแห่ง”