บทที่ 76: ชิงมาด้วยปัญญา

บทที่ 76: ชิงมาด้วยปัญญา

ข้าอดนินทาอยู่ในใจไม่ได้

แต่ข้าเหนื่อยเกินไป อีกทั้งไม่อยากเดินไปไกล จึงหาก้อนหินใหญ่ริมทะเลสาบ แล้วนั่งพิงมันลงไป ก้อนหินนั้นสูงใหญ่ราวกับฉากกั้นขนาดมหึมา เมื่อข้านั่งพิงอยู่ด้านหลัง จึงมองไม่เห็นสภาพในทะเลสาบโดยสิ้นเชิง

โม่เซียวหมิงเองก็พอใจกับเรื่องนี้ ภายในเขตอาคมเต็มไปด้วยอันตรายแฝงเร้น เขาเกรงว่าข้าจะเดินไปไกลเกินไป หากพบอันตรายขึ้นมาอีก เขาอาจช่วยข้าไม่ทัน

ยามอาบน้ำ โม่เซียวหมิงย่อมต้องมีความสุขมากแน่ เพราะเพียงนั่งอยู่ตรงนั้น ข้าก็รู้สึกเบิกบานใจอย่างยิ่ง ผ่อนคลายจนแทบอยากขับร้องเพลง

น่ากลัวจริงๆ แต่ก่อนข้าไม่เคยชอบร้องเพลง และไม่เคยคิดว่าการอาบน้ำจะเป็นเรื่องน่ายินดีถึงเพียงนี้