บทที่ 78: จอมยึดเตียง

บทที่ 78: จอมยึดเตียง

ข้าดิ้นรนอย่างไร้ผล ถูกเขาเขย่าจนแทบอาเจียน จากนั้นเขาก็ใช้นิ้วแตะทวารวิญญาณของข้าเบา ๆ แล้ววางข้าลง

ข้าพลันเข้าใจ จึงเลิกฝืน เมื่อครู่นี้ข้ารู้สึกแน่นจนแทบระเบิด แต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกเช่นนั้นแม้แต่น้อย ที่แท้เขาเองก็อึดอัดจนทนไม่ไหว จึงรีบช่วยแก้อาการไม่สบายให้ข้า

ช่างเถิด อย่างไรเขาก็เป็นฝ่ายไม่สบายแล้วลงมือแก้ให้ แถมวิธียังรุนแรงถึงเพียงนี้ ข้าจึงไม่คิดจะกล่าวขอบคุณ ข้ากอดอกพลางมองเข้าไปในป่ามืดมิด แล้วถามว่า “ท่านไม่ได้บอกหรือว่า มีเพียงเจ็ดแปดครัวเรือนที่มาจากวังหลังของท่าน แล้วพวกภูตผีบางตน รวมถึงมนุษย์ธรรมดา พวกเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”