บทที่ 71: การเหินบิน

บทที่ 71: การเหินบิน

“เช่นนั้นเจ้าเร่งบินให้เร็วกว่านี้ได้หรือไม่?” เดิมทีข้าคิดจะบอกว่าข้ากลัว ใครกันจะไม่คว้าจับให้แน่นเมื่อหวาดกลัว แต่พอคิดอีกที ข้าจึงกล่าวเพียงประโยคนี้ออกไป

เขาไม่สนใจข้าอีก เพียงบินผ่านเมฆดำทะมึนก้อนหนึ่งเข้าไปพอดี ภายในเมฆมีสายฟ้าซ้อนเรียงกันเป็นชั้นๆ ข้าได้แต่ขนลุกซู่ ทันใดนั้นสายฟ้าสายหนึ่งก็พุ่งเฉียดใบหูของข้าไปราวกับกระบี่ยาว ตามด้วยเสียงระเบิดกึกก้องสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน ดังกัมปนาทอยู่เหนือศีรษะข้า

ข้าหดตัวลงตามสัญชาตญาณ มัวแต่ปกป้องศีรษะจนลืมส่วนอื่น ถึงกับมุดศีรษะทั้งหัวเข้าไปในขนอ่อนนุ่มบริเวณลำคอของเขา แล้วขดตัวสุดชีวิตราวกับต้องการม้วนตัวเองให้กลายเป็นก้อนกลมๆ