บทที่ 72: เทพธิดา

บทที่ 72: เทพธิดา

เดิมทีประตูเพียงแง้มไว้เท่านั้น ทว่าในลานกลับมีต้นบุปผาหยกกิ่งแก้วผลิดอกสีขาวสะพรั่งอยู่ต้นหนึ่ง มันเป็นของล้ำค่าหายากยิ่งแม้แต่บนสวรรค์สามสิบหกชั้น กระทั่งในตำหนักเซียนทั่วไปก็ยังปลูกให้รอดได้ยาก ไม่นึกเลยว่าในเรือนกลางทะเลทรายแห่งนี้กลับมีบุปผาหยกกิ่งแก้วต้นใหญ่ถึงเพียงนี้

เงาจันทร์สะท้อนอยู่ตามมุมชายคา และแสงจันทร์ก็สาดลงบนต้นบุปผา ลำต้น กิ่งก้าน และใบล้วนเป็นหยกขาวบริสุทธิ์ไร้มลทิน ละเอียดอ่อนดุจมันแพะ ส่วนกลีบดอกเป็นหยกงดงามที่สุด โปร่งแสงรับแสงจันทร์ พลิ้วไหวเปล่งประกายระยิบระยับ

บางครั้งใบไม้ใบหนึ่งถูกลมพัดร่วงลงพื้น เกิดเสียงแผ่วเบาดังกรอบแกรบ ก่อนเปล่งเสียงกังวานใสประหนึ่งหยกทองกระทบกัน