บทที่ 70: บึงอสนี

บทที่ 70: บึงอสนี

ข้าทุบตีวิหคดำในจินตนาการไปยกหนึ่ง จนรู้สึกสบายใจขึ้นมาก

ขณะที่กำลังได้ใจอยู่นั้น จู่ ๆ ข้าก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง การที่ประสาทสัมผัสเชื่อมถึงกันก็มีข้อดีเช่นนี้เอง ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ข้าถึงกับสัมผัสได้ว่าเขากำลังเข้ามาใกล้ ข้าจึงรีบยัดนกสานจากหญ้าเข้าไปในแขนเสื้อ ที่แท้โม่เซียวหมิงอาบน้ำเสร็จแล้วและยืนอยู่ด้านหลังข้า เขาเหลือบมองข้าแวบหนึ่งก่อนถามว่า “ดีใจอะไรหรือ?”

“ไม่มีอะไรเสียหน่อย เป็นเพราะเจ้าดีใจที่ได้อาบน้ำกระมัง ในเมื่อประสาทสัมผัสเชื่อมถึงกัน ข้าก็ย่อมดีใจไปด้วยเช่นกัน”

ดวงตาสีดำสนิทของโม่เซียวหมิงจับจ้องมายังข้า ส่วนข้าก็มองตอบเขาอย่างเปิดเผยโดยไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย