บทที่ 60: อาจารย์อา

บทที่ 60: อาจารย์อา

ข้ารู้ว่าเป็นผู้ใด ยามผู้อื่นกล่าวถึงนาง ล้วนใช้คำว่าเทพดับสูญ มีเพียงเขาที่กล่าวอย่างเรียบง่ายว่านางไม่อยู่แล้ว ราวกับกำลังกล่าวถึงบุปผาที่ร่วงโรย เมฆาที่สลายตัว ห้วยน้อยที่เหือดแห้ง หรือผีเสื้อตัวหนึ่งที่โบยบินจากไปไกล

หน้าอกของข้าพลันเจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะเข้าใจในฉับพลันว่าแท้จริงแล้วมิใช่บาดแผลของเขาที่ปริแตก หากแต่เป็นเพราะเขากำลังโศกเศร้า

ข้าจ้องมองเขาอย่างเหม่อลอย เขาเองก็มองข้าเช่นกัน ทว่าข้ารู้ว่าเขามิได้มองข้า เขากำลังมองภาพมายาในความว่างเปล่า ภาพมายาอันห่างไกลซึ่งเลือนหายไปแล้ว

เขาพลันกล่าวว่า “บ่วงสะกดมารเส้นนี้ มิได้ผูกอยู่กับจิตวิญญาณของข้ามานานถึงห้าหมื่นปีแล้ว”