บทที่ 61: เด็กหนุ่ม

บทที่ 61: เด็กหนุ่ม

“นอกจากสองคำนี้แล้ว เจ้ายังกล่าวคำอื่นเป็นหรือไม่?”

“หุบปาก!”

“อาจารย์อา…”

“หุบปาก!”

สองคำนี้เปี่ยมไปด้วยเจตนาสังหารอย่างแท้จริง

ข้าคิดว่าหากยังพูดพร่ำต่อไป เขาอาจร่ายคำสาปบางอย่าง ทำให้ข้าไม่อาจกล่าววาจาได้อีก จึงหยุดพูดอย่างรู้ความ โชคดีที่ไม่นานนัก พวกเราก็ลงถึงพื้น

เบื้องหน้าคือมหาบึงกว้างใหญ่ไพศาล ที่นี่แตกต่างจากทะเลสาบ น้ำตื้นเขินแต่ใสกระจ่างดุจกระจกเกลี้ยงเกลา สะท้อนผืนฟ้าสีครามและหมู่เมฆสีขาว เงาร่างของพวกเราปรากฏอยู่บนผิวน้ำดุจกระจก ทั้งยังเลือนรางราวกับสะท้อนอยู่บนท้องฟ้า ราวกับกำลังเดินอยู่ท่ามกลางกระจกสีครามสองผืน

“พวกเราต้องเดินนานเท่าใด?”

“สิบเก้าวัน”