บทที่ 59: รังเก่า

บทที่ 59: รังเก่า

ข้าชักกระบี่พิพากษาโลกออกมา คิดเสียว่าลองรักษาม้าตายดุจม้าเป็น จากนั้นฟันกระบี่เข้าใส่รอยบ่วงที่ลำคอของเขา ทันใดนั้นก็มีเสียง “เคร้ง” คล้ายฟันถูกของแข็ง กังวานดุจเสียงโลหะกระทบศิลา

ข้ารู้ดีว่าเกรงว่าจะฟันไม่ขาด จึงเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา พลิกกระบี่ให้ราบแล้วค่อยๆ สอดแนบไปตามเนื้อหนังเข้าในรอยบ่วง ดูเหมือนจะได้ผล คล้ายกับงัดอะไรบางอย่างขึ้นมา อย่างน้อยข้าก็รู้สึกว่าความรัดแน่นตรงลำคอคลายลงเล็กน้อย

ฉวยจังหวะที่มันคลายออกเพียงเล็กน้อย ข้ารีบออกแรงเตะโม่เซียวหมิงเต็มแรง การเตะครั้งนี้หนักหน่วงยิ่ง เขาครางอู้อี้ก่อนจะค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา