บทที่ 47: เป่าคลายเมฆา

บทที่ 47: เป่าคลายเมฆา

แน่นอนว่าข้าย่อมอยากตามวิหคฉงหมิงกลับมา อย่างไรเสียมันก็เป็นลูกนกที่น่ารักถึงเพียงนั้น ทว่า... ข้าถามด้วยความกังวลว่า “อาจารย์จะโกรธหรือไม่”

“หากต้องการช่วยอาจารย์ของเจ้า ก็ต้องตามวิหคฉงหมิงกลับมา” เขากล่าว “ขนละเอียดบนปีกของวิหคฉงหมิงมีชนิดหนึ่ง ต้องใช้มันทำยา”

เดิมทีข้าคิดจะถามเขาว่าเหตุใดจึงรู้มากมายถึงเพียงนี้ แต่เมื่อครุ่นคิดอีกที เขาเป็นสัตว์ร้ายแห่งแดนมารมาแต่เดิม ย่อมรู้วิธีขจัดพิษมารอยู่แล้ว

ทว่าข้ายังคงลังเลเล็กน้อย พลางมองอาจารย์ที่หมดสติไม่ได้สติ หากข้าไปตามหาวิหคฉงหมิง แล้วอาจารย์จะทำอย่างไร

ดูเหมือนเจี๋ยโกวจะมองออกว่าข้ากำลังคิดสิ่งใด เขากล่าวกับข้าว่า “ยกมือขึ้น”