บทที่ 48: วิหคอำมหิต

บทที่ 48: วิหคอำมหิต

มันดูหวาดกลัวอย่างยิ่ง เอาแต่กางปีกคำนับนิ้วมือของข้าไม่หยุดหย่อน

เจี๋ยโกวกล่าวอย่างเย็นชา “วันนี้ข้าจะไม่ถือสาเจ้า เจ้าจงแบกพวกเราบินกลับไป แล้วข้าจะละเว้นเจ้าในครั้งนี้”

วิหคฉงหมิงรีบพยักหน้า จากนั้นก็ค้อมกรงเล็บลงคุกเข่า ทำท่าราวกับกำลังเชื้อเชิญให้ข้าขึ้นไป

ข้ามองนิ้วมือนั้น “มันไม่ได้รับบาดเจ็บจริงหรือ?”

“เฮอะ” นิ้วมือนั้นเบือนหนีไป ดูเหมือนไม่อยากสนใจข้า

ข้าปีนขึ้นไปบนหลังวิหคฉงหมิง มันกางปีกแล้วทะยานขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว ความเร็วถึงกับเร็วกว่าตอนข้าขี่เมฆเสียอีก

การถูกวิหคฉงหมิงแบกบินเช่นนี้ นับเป็นประสบการณ์แปลกใหม่อย่างแท้จริง

แม้มันเพิ่งฟักออกจากเปลือกได้ไม่นาน แต่กลับบินได้ทั้งสูงและมั่นคง