บทที่ 46: เจ้าขี้แย

บทที่ 46: เจ้าขี้แย

ที่จริงข้าแทบจะคลุ้มคลั่งอยู่แล้ว ใครกันจะยังสงบสติได้หลังเผชิญเรื่องเช่นนี้?

ข้ากัดฟัน ก่อนชักกระบี่พิพากษาโลกออกมา

ข้าใช้ปลายกระบี่จ่อไปยังนิ้วชี้ข้างขวาของตนเอง นิ้วที่ข้าเคยสัมผัสแก่นวิญญาณเจี๋ยโกว และเป็นนิ้วที่เจี๋ยโกวเคยกล่าวในโถงทัณฑ์วินัยว่าเขาเคยเกาะอาศัยอยู่

ข้าจ่อปลายกระบี่คมกริบลงยังนิ้วนั้น

ข้ากล่าวว่า “เจี๋ยโกว! ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะนับถึงสาม หากเจ้ายังไม่ขานรับ ข้าจะตัดนิ้วนี้ทิ้งเสีย!”

ข้ายกกระบี่ขึ้นสูง แล้วเริ่มนับ “หนึ่ง... สอง...”

เสียงของข้าลากยาว ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับใด

ข้ากัดฟัน แล้วโพล่งนับออกไปว่า “สาม!”