บทที่ 40: ขี่เมฆ

บทที่ 40: ขี่เมฆ

ครานี้อาจารย์ในที่สุดก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง เมื่อข้าเรียกเขาว่า “เสี่ยวกวง” อีกครั้ง ขนตาของเขาก็สั่นระริกยิ่งกว่าเดิม ราวกับผีเสื้อกลางคืนตัวน้อยสองตัวกำลังกระพือปีก

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงที่เมื่อครู่นี้แผ่วเบาอย่างยิ่งจึงกล่าวขึ้นว่า “ขอรับ อาจารย์”

เขาพยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้า “พิษกำเริบ อาจารย์จึงร่วงลงมาจากก้อนเมฆเพื่อช่วยข้า”

เอ่อ...เอาเถิด ยังคงเลอะเลือนอยู่ดี

เรื่องพิษกำเริบหรือไม่ เอาไว้ก่อนก็แล้วกัน