บทที่ 41: เก็บไข่

บทที่ 41: เก็บไข่

ที่จริงข้าเองก็ไม่รู้ว่าเขาถูกพิษหรือไม่ ยิ่งไม่รู้ว่าพิษนี้จะสลายไปเองหรือเปล่า

โชคดีที่เมื่อได้ฟังข้ากล่าวเช่นนั้น เขาเพียงพยักหน้าแล้วตอบอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ขอรับ อาจารย์”

เมื่อไม่อาจขี่เมฆได้ ก็ย่อมกลับขึ้นสู่สวรรค์สามสิบหกชั้นไม่ได้ และยิ่งไม่อาจกลับแดนเทียนหยวนได้

ข้านั่งกลัดกลุ้มอยู่ตรงปากถ้ำ

อาจารย์ยืนอยู่ไม่ไกล คอยอยู่เป็นเพื่อนข้าโดยไม่ปริปาก

หลังฝนตก อากาศกลางหุบเขาสดชื่น สายลมพัดผ่านใบไม้เกิดเสียงซู่ซ่า ให้ความรู้สึกสดใสปลอดโปร่งยิ่งนัก

ข้าตบมือราวกับตัดสินใจได้แล้ว ก่อนกล่าวกับอาจารย์ว่า “ในเมื่อยังกลับไม่ได้ชั่วคราว ก็พักอยู่ที่นี่ก่อนเถิด รอจนพิษของเจ้าหายแล้วค่อยว่ากัน”

อาจารย์ขานรับว่า “ขอรับ”