บทที่ 39: เสี่ยวกวง

บทที่ 39: เสี่ยวกวง

อาจารย์เงียบไปนาน กว่าจะกล่าวเสียงเบาว่า “ใช่ อาจารย์”

ข้ามิได้เอามือปิดหน้าแล้ววิ่งหนีไป นับว่าจิตใจหนักแน่นและมีความอดกลั้นสูงส่งยิ่งนัก

หรือจะกล่าวอีกอย่างก็คือ ข้าสิ้นหวังไปแล้ว

แท่นประหารเทพจะขึ้นก็ขึ้นเถิด หากถูกสายฟ้าฟาดจนกลายเป็นเถ้าถ่านก็ช่างมัน

ใครใช้ให้อาจารย์มีญาณเทพเลอะเลือนถึงเพียงนี้กันเล่า

ข้านั่งอยู่ริมสระน้ำนานมาก ส่วนอาจารย์ก็ยืนอยู่ข้างข้าอย่างว่าง่ายเป็นเวลานานเช่นกัน

ข้าไม่พูด เขาก็ไม่กล่าวอะไรสักคำ

ข้ามองฝูงปลาที่แหวกว่ายอยู่ในสระ ดวงตาของเขาจับจ้องไม่กะพริบ ราวกับกำลังมองตะไคร่น้ำบนก้อนหินริมสระ

แต่ข้ารู้ว่าแท้จริงแล้ว เขาแอบมองข้าอยู่ตลอด