บทที่ 37: ฝนห่าใหญ่

บทที่ 37: ฝนห่าใหญ่

ใจข้าพลันสะท้าน ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น เพียงคว้ามืออาจารย์ไว้อีกครั้ง พยายามดึงเขาขึ้นไปบนเมฆ

ทว่าข้ากลับดึงเขาไว้ไม่อยู่ เขาหนักราวกับมนุษย์ธรรมดา หนักยิ่งกว่าก้อนหินเสียอีก ร่างจึงร่วงดิ่งลงไป เมฆไม่อาจรองรับเขาได้เลย

ข้าจึงได้แต่ร่วงตามอาจารย์ลงไป กะพริบตาเดียวก็ร่วงผ่านสวรรค์ชั้นล่างสุดของสวรรค์สามสิบหกชั้น เบื้องหน้าพลันมืดมิด จากนั้นจึงปรากฏท้องฟ้าและหมู่เมฆของโลกมนุษย์ ร่างของพวกเราร่วงผ่านชั้นเมฆบางเบาลงมาอย่างรวดเร็ว ความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แผ่นดินเบื้องล่างใกล้เข้ามาทุกขณะ ไม่นานเทือกเขาบนพื้นดินก็เห็นได้ชัด ราวกับกำลังจะพุ่งชนเข้ามาตรงหน้า