บทที่ 31: สดับวายุ

บทที่ 31: สดับวายุ

ยามก้าวออกจากโถงทัณฑ์วินัย ข้ากังวลเป็นอย่างยิ่งจริง ๆ ทั้งหวั่นใจว่าศิษย์ร่วมสำนักจะนำเรื่องนี้มาล้อเลียน และหวั่นใจว่าตนเองจะสูญเสียสิทธิ์เข้าร่วมการคัดเลือกนับแต่นี้

ทว่าถ้อยคำของอาจารย์ในวันนี้ ทำให้ข้าวางใจลงได้อย่างสิ้นเชิง

ถึงขั้นที่อาจารย์ยังเล่าให้ข้าฟังว่า ครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยถูกลงโทษให้มาที่โถงทัณฑ์วินัยเช่นกัน

ในใจข้าราวกับมีก้อนเมฆอยู่ก้อนหนึ่ง มันพองฟู เดี๋ยวถูกลมพัดไปทางตะวันออก เดี๋ยวถูกลมพัดไปทางตะวันตก

แท้จริงแล้ว เรื่องทั้งหมดก็อยู่เพียงในใจข้า ทว่าชั่วพริบตาต่อมา กลับราวกับฟ้าดินพลันปลอดโปร่งกว้างขวาง