บทที่ 30: ปราณมาร

บทที่ 30: ปราณมาร

ข้าคิดถึงเขาจริง ๆ คิดถึงสหายคนนี้ ผู้ซึ่งอาจเป็นสหายเพียงคนเดียวของข้าในแดนเทียนหยวน

ดวงจันทร์ค่อย ๆ ลอยคล้อยต่ำลง น้ำค้างเริ่มก่อตัว

ทว่าเจี๋ยโกวก็ยังไม่ปรากฏตัว

แม้แทบไม่ได้หลับตาตลอดทั้งคืน แต่รุ่งเช้าวันถัดมา ข้ายังคงตื่นแต่เช้า อันที่จริงก็ไม่ได้เช้านัก เพียงเป็นยามเดียวกับที่ข้าเคยตื่นขึ้นมาฝึกกระบี่ในแดนเทียนหยวน

ต้นยามขาล

ข้าฝึกกระบี่อย่างจริงจังเช่นเดิม

เสียเวลามานานถึงเพียงนี้ การฝึกฝนที่ขาดตอนไปย่อมต้องเร่งชดเชยให้ครบ

แม้ข้ายังไม่มีความก้าวหน้าแม้แต่น้อย ท่ากระบี่ที่ใช้ได้ก็ยังมีเพียงสามกระบวนท่าเดิม วนไปวนมาอยู่เช่นนั้น

แต่ข้าไม่ท้อถอยแม้แต่น้อย