บทที่ 29: ความคิดถึง

บทที่ 29: ความคิดถึง

หยวนไจ่ไม่ยอมรับอย่างยิ่ง “เขาเป็นอาจารย์ของเจ้า ไม่ใช่อาจารย์ของข้า เขาเคยกล่าวไว้นานแล้วว่า เพราะข้าเป็นเถาวัลย์ม่วงของอาจารย์ทวด เขาจึงไม่กล้ารับข้าเป็นศิษย์ อย่างมากก็เป็นได้เพียงศิษย์พี่ของข้า” พูดถึงตรงนี้ มันก็อดกระหยิ่มใจไม่ได้ “เร็วเข้า เรียกอาจารย์ย่าดัง ๆ สักคำให้ข้าฟัง นี่เป็นสิ่งที่แม้แต่อาจารย์ของเจ้าก็ยอมรับ ข้าคือศิษย์น้องของเขา เป็นอาจารย์ย่าของเจ้า!”

ข้าไม่สนใจมัน เพียงไล่ถามต่อว่า “แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับที่เจ้าไม่ชอบศิษย์น้องหญิงเล็กฉินเยว่?”