กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 12: เถาวัลย์เซียน
ต้นอ่อนน้อยเก็บเส้นเถาวัลย์เกือบโปร่งใสกลับไป ก่อนหันมามองข้าด้วยความระมัดระวัง
ทันทีที่มันมองมา มันก็ชะงักงัน เพราะข้าลุกขึ้นนั่งแล้ว กำลังมองมันพลางยิ้มกริ่ม
ใบไม้ทั้งสองของมันขยับ คิดจะหนีออกไปทางประตู ทว่าข้าทะยานร่างพุ่งเข้าไปคว้าใบของมันไว้ตั้งแต่แรก ยกตัวมันขึ้นมา
“ปล่อยข้า! ปล่อยข้า! เจ้าเป็นคนเลว!” มันโวยวายอย่างเดือดดาลอีกครั้ง
ข้ากล่าวว่า “หากยังเรียกข้าว่าคนเลวอีก ข้าจะทำเรื่องที่คนเลวเท่านั้นทำจริงๆ แล้ว”
ข้าพยายามวางท่าให้ดูเหมือนอันธพาลเต็มที่ ส่วนมันก็พองแก้ม จ้องข้าอย่างขุ่นเคือง
จู่ๆ ข้าก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา จึงถามมันว่า “เมื่อครู่นี้เจ้าแอบซ่อนอยู่บนตัวข้าตลอดเลยใช่หรือไม่?”
มันไม่พยักหน้า และไม่ส่ายหน้าเช่นกัน