เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เมฆหมอกเหนือหุบเขาฝังเซียนกดต่ำลงมาอย่างหนักอึ้ง ราวกับเซียนเหนือเก้าสวรรค์ยังต้องกลั้นลมหายใจ หลินโม่อยู่บนโขดหินสีเขียวตรงจุดสูงสุดของปากหุบเขา ลมภูเขาพัดหวีดหวิว ชายเสื้อของเขาสะบัดพลิ้วดั่งธง แผ่นโลหะในมือเริ่มร้อนขึ้นเล็กน้อย ส่องประกายแสงประหลาดหมุนเวียนท่ามกลางแสงรุ่งอรุณ
"'ค่ายกลเป่ยโต่วประหารมาร' ของสำนักสวรรค์เร้นลับวางกำลังเสร็จสิ้นแล้ว" ซูอวี่ฉิงเหยียบย่ำผลึกน้ำแข็งก้าวเดินมา ทุกย่างก้าวบังเกิดปทุม จี้หงส์เหมันต์ที่บริเวณเอวของเธอส่งเสียงกังวานใสไม่หยุด ราวกับกำลังสอดรับกับบรรยากาศอำมหิตที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในหุบเขา "ผู้บำเพ็ญอัสนีแห่งตำหนักนภาม่วงได้วาง 'ค่ายกลเก้านภานำอัสนี' ไว้ที่ตำแหน่งทิศซวิ่นทางตะวันออกเฉียงใต้แล้ว รอแค่นิกายมารมารนหาที่ตายเท่านั้น"
หลินโม่พยักหน้า ยกแผ่นโลหะลอยขึ้นเหนือกลางฝ่ามือสามชุ่น สิ่งนั้นกะพริบสว่างสลับมืด สะท้อนให้เห็นกลิ่นอายที่ขมุกขมัวไม่ชัดเจนสองสามจุดท่ามกลางธวัชค่ายกลบนพื้นดิน "เส้นปราณตรงตำแหน่งข่านหลีสองตำแหน่งติดขัดไม่ราบรื่น" เขาขมวดคิ้วดาบเล็กน้อย "จำเป็นต้องใช้ปราณแก่นทองช่วยทะลวงนำทาง"
สิ้นเสียงไม่ทันไร ด้านหลังก็มีเสียงกระบี่ดังประสานก้อง เซียวอู๋เหินแห่งขุนเขากระบี่สวรรค์นำผู้บำเพ็ญกระบี่ชุดขาวสิบสองคนเหยียบอากาศมา กระบี่โบราณที่สะพายไว้บนหลังของทุกคนต่างส่งเสียงเคร้งคร้างอยู่ในฝัก