ตอนที่ 392 อำลา

เช้าตรู่ของวันที่สิบ เก้าขุนเขาเสวียนเทียนถูกปกคลุมอยู่ในหมอกบาง หลินโม่อยืนอยู่บนบันไดหินของขุนเขาเทียนซู ทอดสายตามองแสงเหาะเหินหลากสีที่ค่อยๆ สลายตัวไปในระยะไกล แสงรุ่งอรุณส่องทะลุผ่านชั้นเมฆ ทอดเงาร่างของเขายืดยาวออกไป

"ศิษย์น้องหลิน" เสียงของซูอวี่ฉิงดังมาจากด้านหลัง วันนี้เธอเปลี่ยนมาสวมชุดรัดกุมสีขาวเรียบ จี้หงส์เหมันต์บริเวณเอวเปล่งประกายเย็นชาสงบนิ่งใต้แสงรุ่งอรุณ "รุ่นพี่ถังส่งข้อความมาว่าจะพบพวกเรา อยู่ตรงโถงใหญ่สำนักนิกายทางนั้น"

ภายในห้องโถงย่อยของโถงเชื่อมฟ้า ถังเซิ่งกำลังพูดคุยเสียงเบากับผู้อาวุโสติงแห่งหอเชียนจี ภายในโถงจุดกำยานชำระจิต ควันสีเขียวลอยละล่องบินวนอยู่ในแสงรุ่งอรุณ เมื่อเห็นทั้งสองมาถึง ถังเซิ่งก็ยิ้มเล็กน้อย "มาได้จังหวะพอดี" เขาเปลี่ยนทิศทางหาคนข้างกาย "เป็นไงล่ะ สองคนนี้คือน้องชายที่มีวาสนาต่อผม นายอย่ามัวแต่ยืนบื้อเลย นักวิทยาศาสตร์ก็ต้องรู้จักมารยาททางสังคมบ้าง มอบของเล่นชิ้นเล็กๆ ให้สักหน่อยสิ"

หลินโม่ถึงเพิ่งสังเกตเห็นผู้บำเพ็ญที่ไม่คุ้นเคยผู้นั้น คนผู้นี้สวมชุดนักพรตสีดำขลับ ใบหน้าผอมซูบ สายตาคมกริบราวคมมีด ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายประหลาดที่คล้ายมีคล้ายไม่มี สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือข้างกายเขามีกระถางสำริดสี่เหลี่ยมลอยค้างอยู่ บนตัวกระถางสลักลวดลายลึกล้ำไว้เต็ม ไม่นานก็มีแสงสีน้ำเงินวาบผ่าน

"ท่านนี้คือ อืม ศิษย์น้องคนนั้นของผม——ติงฮ่าว ดำรงตำแหน่งผู้อาวุโสหอเชียนจีในปัจจุบัน" ถังเซิ่งแนะนำ "อย่าเห็นเขาทำท่าทีเย็นชาแบบนี้ ความจริงเป็นคนมีน้ำใจมากทีเดียว"