เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ตะเกียงต่ออายุเก้าวัฏทั้งสิบสองดวงในโถงบำรุงจิตแห่งยอดเขาโอสถราชันพลันสั่นไหวอย่างรุนแรง ไส้ตะเกียงปะทุออกประกายไฟสีเขียวอมม่วงออกมาเป็นสาย หลินโม่อยู่ในเงามืดตรงประตูโถง มองดูของเหลววิญญาณหยกเหมันต์ในหลอดแก้วในมือซูอวี่ฉิงที่ทอแสงสีน้ำเงินเรืองรองภายในโถงใหญ่อันสลัวราง ส่องสะท้อนข้อนิ้วของเธอจนขาวซีด
"เหลวไหลสิ้นดี!" สี่ว์หมิงเต๋อคุณอาสามแห่งตระกูลซูตบโต๊ะไม้จื่อถานข้างกายจนแตกละเอียดอย่างแรง ท่ามกลางเศษไม้ที่ปลิวกระจัดกระจาย แสงสีน้ำเงินในแขนเสื้อเขาก็พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของหลินโม่ "สิ่งของไม่ทราบที่มาที่ศิษย์ฝ่ายนอกคนหนึ่งนำมา กล้าดียังไงนำไปใช้กับท่านบรรพชน?"
ในใจหลินโม่หวั่นวิตกอยู่บ้าง เดิมทีคิดว่าการส่งยาเป็นเรื่องง่ายๆ ไม่คาดคิดว่าจะยังมีอุปสรรคเช่นนี้ ด้านหลังเขาคือเตาหลอมโอสถสำริดที่สลักลายร้อยบุปผา กลิ่นกำยานมังกรที่หลงเหลืออยู่ในเตาผสมผสานกับกลิ่นผงเหมันต์วิญญาณที่เพิ่งเติมเข้าไปโชยเข้าสู่โพรงจมูก—นี่คือยาขนานแรงสำหรับปราบปรามอาการธาตุไฟเข้าแทรก หลังม่านแพรเงือกที่ทอดตัวลงมามีเสียงไอดังขาดห้วง แต่ละเสียงราวกับค้อนหนักหน่วงที่กระหน่ำตีลงบนหัวไหล่อันสั่นเทาของซูอวี่ฉิง