ตอนที่ 385 ความลับแห่งสำนักเขี้ยวหมาป่า

เสียงกลองบอกเวลายามจื่อดังก้องทะลุผ่านกระดาษกรอบหน้าต่าง หลินโม่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่งในเรือนข้างตะวันตก กลิ่นกำยานไม้จันทน์ของเรือนสดับพิรุณอบอวลอยู่ที่ปลายจมูก พลังวิญญาณภายในร่างกายไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณอย่างช้าๆ เมื่อเดินลมปราณถึงโจวเทียนที่สาม เขาก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที——"จุดสระสวรรค์" ที่เดิมทีต้องใช้เวลาถึงครึ่งเค่อจึงจะทะลวงผ่านได้ บัดนี้กลับไหลลื่นโล่งสะดวกไร้สิ่งกีดขวางราวกับเดินบนพื้นราบ

"ศิษย์พี่หญิง..." เขาเอ่ยปากขึ้นมาโดยจิตสำนึก แต่เสียงกลับติดอยู่ที่ลำคอ

ซูอวี่ฉิงที่กำลังปรับลมหายใจอยู่ฝั่งตรงข้ามมีวงแสงสีฟ้าน้ำแข็งแผ่ออกมารอบตัว เส้นผมพัดไหวอัตโนมัติโดยไร้ลม ส่องประกายวิบวับดุจผลึกน้ำแข็งภายใต้แสงจันทร์ นี่คือสัญญาณของการใกล้จะทะลวงผ่าน ทว่าเห็นได้ชัดว่าเธอเพิ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสมาเมื่อสามวันก่อน ตามหลักการแล้วอย่างน้อยต้องใช้เวลาเป็นเดือนกว่าจะฟื้นตัว

ซูอวี่ฉิงค่อยๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น ยกปลายนิ้วขึ้นเบาๆ ไอเย็นสายหนึ่งจับตัวแข็งอยู่ระหว่างนิ้วมือ ผลึกน้ำแข็งหักเหแสงรุ้งเจ็ดสีภายใต้แสงจันทร์ ซึ่งบริสุทธิ์ยิ่งกว่าช่วงที่เธอรุ่งเรืองถึงขีดสุดในความทรงจำของหลินโม่ถึงสามส่วน

"ยาของถังเซิ่งมีปัญหา" เธอจ้องมองแสงรุ้ง น้ำเสียงแฝงความไม่อยากเชื่ออยู่บ้าง "นี่ไม่ใช่โอสถรักษาอาการบาดเจ็บธรรมดาๆ ทั่วไป!"