ตอนที่ 382 ถังเซิ่งผู้บำเพ็ญอาวุธ

แสงกระบี่ตรงขอบฟ้าฉีกผ่านเวหาอันกว้างใหญ่ ผู้อาวุโสสำนักกระบี่เหินเหยียบอากาศมา เสื้อคลุมสะบัดส่งเสียง ด้านหลังมีลูกศิษย์สามคนกับองครักษ์เงาสองคนก่อเกิดค่ายกลกระบี่หกประสาน ปราณกระบี่กวนให้ปั่นป่วนทรายสีเหลือง ซัดให้ลอยขึ้นเป็นมังกรยาวสีเหลืองสายหนึ่งบนทะเลทราย

"สหายเต๋าท่านนี้" ผู้อาวุโสหยุดกระบี่บินไว้ในระยะสิบจั้ง ประสานมือคารวะ ทว่าในแววตากลับเปล่งประกายเย็นเยียบ เขาจงใจรักษาระยะปลอดภัยไว้ มือขวายังคงกดอยู่บนฝักกระบี่บริเวณเอวตลอดเวลา "โปรดอำนวยความสะดวก ส่งมอบคนทั้งสองนี้ให้ข้าผู้เฒ่าด้วย"

ถังเซิ่งยืนเอามือไพล่หลัง มุมปากใต้หน้ากากยกขึ้นเล็กน้อย เขาสังเกตเห็นว่าองครักษ์เงาสองคนด้านหลังผู้อาวุโสได้แยกตัวออกไปเงียบ ๆ เป็นรูปขบวนโอบล้อม เม็ดทรายกลิ้งไปมาเบา ๆ ในสายลมอ่อน คล้ายกำลังบอกใบ้ถึงบางสิ่ง

"แหม สหายเต๋าท่านนี้" ถังเซิ่งใช้น้ำเสียงเย้าแหย่ แต่กลับแอบปรับท่ายืนอย่างลับ ๆ "ไม่ทราบว่าพอจะไว้หน้าตาสักหน่อยได้หรือไม่? น้องชายทั้งสองท่านนี้มีความเกี่ยวพันกับผู้น้อยอยู่บ้าง" ยามที่เขาเอ่ยปาก กำไลไพฑูรย์ที่ข้อมือก็หมุนเบา ๆ ส่งเสียง "กริ๊ก" แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ผู้อาวุโสขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตากวาดมองเรือเหาะประหลาดข้างกายถังเซิ่ง ตัวเรือเป็นสีเทาเงิน ผิวเรียบเนียนราวกระจก สะท้อนประกายแสงบาดตาภายใต้แสงตะวัน ที่ทำให้เขาตื่นตระหนกยิ่งกว่าคือ รอบกายของชายหนุ่มผู้นี้กลับไม่มีความผันผวนของพลังวิญญาณแม้แต่น้อย ทว่ากลับให้ความรู้สึกลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึง