เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หมอกยามเช้าดุจผืนผ้าบาง ปกคลุมป่าทึบในพื้นที่รอบนอกของเทือกเขาชื่อเซียว หลินโม่แบกซูอวี่ฉิงที่หมดสติอยู่ เดินฝ่าระหว่างโขดหินประหลาดขรุขระอย่างยากลำบาก บาดแผลทะลุตรงหัวไหล่ของเขาจับตัวเป็นผลึกน้ำแข็งละเอียด นั่นคือผลสะท้อนกลับจากไอเย็นที่หลงเหลือจากการฝืนเร่งใช้กระบี่วิญญาณน้ำแข็งเมื่อคืนนี้ ทุกก้าวที่เดินไป บาดแผลต่างส่งความเจ็บปวดเสียดกระดูก เศษน้ำแข็งร่วงซู่ซ่า ทิ้งจุดสีขาวเล็ก ๆ ไว้บนมอส เหงื่อเปียกชุ่มเสื้อผ้าของเขา และถูกไอเย็นจับตัวแข็งจนกลายเป็นน้ำค้างแข็ง ก่อเกิดเป็นเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ ชั้นหนึ่งบนสาบเสื้อ
"ทางนี้!" หลินโม่เปลี่ยนทิศทางกะทันหัน พื้นรองเท้าบูตลากเป็นรอยยาวบนมอสที่เปียกลื่น เขามองไปรอบ ๆ แล้วหักกิ่งไม้สองสามกิ่งอย่างรวดเร็ว วางจัดให้เป็นร่องรอยเหมือนมีคนเดินผ่าน ทั้งยังใช้ปลายกระบี่ถูบนลำต้นไม้ให้เกิดรอยขีดข่วนใหม่ ๆ จงใจทิ้งเบาะแสชี้ไปในทิศทางข้อผิดพลาด หลายวันมานี้ เขาอาศัยวิธีทางฟิสิกส์ง่าย ๆ แบบนี้ในการล่อหลอกผู้ไล่ล่ามาโดยตลอด
ด้านหลังห่างออกไปสิบลี้ ผู้บำเพ็ญกระบี่สามคนของสำนักกระบี่เหินกำลังไล่ตามติดไม่ลดละ ชายชราชุดคลุมสีครามผู้เป็นผู้นำเหยียบอยู่บนกระบี่บินสีครามเล่มหนึ่ง คำว่า "ชิงซวง" บนตัวกระบี่เลือนรางปรากฏเป็นบางครั้งท่ามกลางแสงรุ่งอรุณ ชายชราขมวดคิ้วแน่น ปลายนิ้วคอยคำนวณตำแหน่งทิศทางไม่หยุด