เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลินโม่เพิ่งผลักประตูห้องออกไป ก็เห็นผู้จัดการโรงแรมกำลังพาชายวัยกลางคนสวมผ้าแพรต่วนผู้หนึ่งยืนรออยู่ด้านนอก
"ท่านนี้ก็คืออาจารย์เซียนที่ปราบพวกโจรค่ายเฮยเฟิงเมื่อคืนใช่ไหมครับ" ชายวัยกลางคนประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม "ผู้น้อยคือจ้าวหมิงเต๋อ นายกตำบลจิ่นโจว ตั้งใจมาขอบคุณสำหรับบุญคุณช่วยชีวิตของทั้งสองท่านครับ"
หลินโม่เบี่ยงตัวหลบ "นายกตำบลจ้าวพูดเกินไปแล้ว พวกเราก็แค่..."
"หากอาจารย์เซียนทั้งสองไม่รังเกียจ ได้โปรดให้เกียรติไปรับประทานอาหารมื้อธรรมดาที่เรือนอันต่ำต้อยด้วยเถอะครับ" นายกตำบลจ้าวเอ่ยขัด สีหน้าจริงใจ "แม้ตำบลนี้จะเล็ก แต่ก็พอมีของป่าของดีจากภูเขาไว้ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติอยู่บ้าง"
ซูอวี่ฉิงเดินออกมาจากห้องข้าง ๆ ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย หลินโม่เห็นเข้ากำลังจะเอ่ยปฏิเสธอย่างสุภาพ ทว่ากลับได้ยินนายกตำบลจ้าวกล่าวต่ออีกว่า
"ได้ยินว่าทั้งสองท่านจะไปเมืองฉือเซียวหรือครับ หลานชายของผู้น้อยรับราชการอยู่ที่ศาลาว่าการเมืองฉือเซียวพอดี ค่อนข้างคุ้นเคยกับสถานการณ์ในเมืองอย่างมาก..."
หลินโม่กับซูอวี่ฉิงสบสายตาแลกเปลี่ยนกัน
"เช่นนั้นคงต้องรบกวนแล้วครับ" หลินโม่ประสานมือคารวะ