ตอนที่ 374 เดินทางอย่างยากลำบากบนเส้นทางโลกมนุษย์

หลินโม่ย่อตัวลงริมลำธาร จุ่มแขนเสื้อเก่าทรุดโทรมลงในน้ำลำธารอันเย็นเฉียบ สายน้ำใสกระจ่างพลันปรากฏสีน้ำตาลเข้มขุ่นมัวขึ้นมาทันที นั่นคือคราบเลือดและฝุ่นผงที่เปรอะเปื้อนมาตลอดเส้นทางหลบหนีเจ็ดวัน เขาออกแรงขยี้ซักเนื้อผ้า ข้อนิ้วขาวซีดเพราะออกแรง

"แผลของเจ้ามีเลือดซึมออกมาอีกแล้ว"

เสียงของซูอวี่ฉิงดังมาจากด้านหลัง หลินโม่ก้มลงมอง ก็พบว่าบาดแผลที่แขนขวาปริแตกออกอีกครั้งจริง ๆ รอยเลือดสีแดงคล้ำแผ่ซึมออกบนผ้าหยาบเล็กน้อย นั่นคือบาดแผลที่ทิ้งไว้ตอนหลบหนีออกจากดินแดนลับก่อนหน้านี้

"ไม่เป็นไร" เขาบิดแขนเสื้อจนแห้ง หยดน้ำหยดลงบนก้อนกรวดริมตลิ่ง "พลังวิญญาณฟื้นตัวเป็นอย่างไรบ้าง"

ซูอวี่ฉิงไม่ได้ตอบในทันที เธอยืนอยู่ใต้ต้นสนเก่าต้นหนึ่งห่างออกไปสามจั้ง มือขวากดลำต้นไว้ กระบี่วิญญาณน้ำแข็งห่อด้วยผ้าหยาบ พิงเฉียงอยู่ข้างโคนต้น แสงรุ่งอรุณส่องผ่านช่องว่างของใบสน ทอดเงาแสงด่างพร้อยลงบนใบหน้าซีดขาวของเธอ

"สามส่วน" ในที่สุดเธอก็เอ่ยปาก ในน้ำเสียงแฝงความเหนื่อยล้าที่ยากจะสังเกตเห็นอยู่สายหนึ่ง "ก่อนหน้านี้ฝืนบังคับตั้งค่ายกลจนบาดเจ็บเส้นลมปราณ ฟื้นตัวช้ามาก แผ่นยันต์และโอสถก็แทบไม่เหลือแล้ว..."

หลินโม่พยักหน้า ล้วงเศษตำลึงเงินสองก้อนออกมาจากอกเสื้อ เงินมีขนาดเท่าเล็บมือเท่านั้น ชายขอบยังติดรอยฟัน—นี่คือรอยที่คนตัดฟืนคนหนึ่งกัดไว้ตอนแลกหมูป่าสองตัวมาเมื่อสามวันก่อน