เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ภายในทางเดินชื้นแฉะและหนาวเย็น หลินโม่ตามติดซูอวี่ฉิงมุ่งหน้าไปในความมืด ลวดลายสีเลือดบนผนังวูบวาบสว่างสลับมืด ราวกับมีชีวิตยืดขยายไปตามรอยเท้าของพวกเขา โอสถเม็ดนั้นที่บินเข้าสู่อ้อมอกด้วยตัวเองแนบชิดกับหน้าอก แผ่ระลอกความอบอุ่นออกมาอย่างต่อเนื่อง
"ลวดลายพวกนี้..." หลินโม่กดเสียงต่ำ นิ้วมือแตะผนังเบา ๆ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเหนียวเหนอะหนะอันพิลึกพิลั่น ลวดลายสีเลือดพลันขยับกระดุกกระดิกขึ้นมา
ซูอวี่ฉิงหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน เธอใช้ปลายกระบี่ตวัดเบา ๆ ไอเย็นสายหนึ่งแช่แข็งลวดลายภายในระยะสามฉื่อข้างหน้า "ลวดลายพวกนี้กำลังชี้นำให้เราเดินไปในทิศทางใดทิศทางหนึ่ง"
แผ่นโลหะในอ้อมอกของหลินโม่พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ลวดลายบนพื้นผิวเกิดการสั่นพ้องอย่างลึกซึ้งกับลวดลายสีเลือดบนผนัง ยิ่งประหลาดพิกลไปกว่านั้นคือ โอสถเม็ดนั้นเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาเช่นกัน แสงประกายสองสีเขียวขาวลอดผ่านสาบเสื้อออกมาให้เห็นรำไร
"ไม่ถูกต้อง" ซูอวี่ฉิงขมวดคิ้ว "ลวดลายพวกนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่ค่ายกลโบราณ ทั้งยังไม่ใช่วิธีการของเจ็ดสำนัก..."
สิ้นเสียงไม่ทันไร ทางเดินข้างหน้าพลันมีเสียงแผ่วเบาดัง "กริ๊ก" ทั้งสองระแวดระวังหยุดชะงักลง เห็นเพียงบนพื้นดินห่างออกไปสามจั้ง แผ่นหินแผ่นหนึ่งเลื่อนเปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นห้องหินทรงกลมห้องหนึ่งด้านล่าง ใจกลางห้องหินตั้งเตาหลอมโอสถสำริดสูงครึ่งคนไว้หนึ่งหลัง ตัวเตาพันรอบด้วยภาพนูนต่ำรูปงูเก้าตัวที่มีชีวิตชีวาราวกับมีชีวิต