เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ฝนตกหนักราวกับฟ้ารั่ว เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วซัดกระหน่ำลงบนกิ่งไม้แห้งของพงไพรกระดูกผุ ส่งเสียงเปรี๊ยะ ๆ ทำให้ใจสั่น สภาพอากาศมืดครึ้มอย่างน่าสะพรึงกลัว ราวกับท้องฟ้าทั้งมวลถูกย้อมเป็นสีแดงคล้ำ มีสายฟ้าสีเลือดฟาดผ่านเป็นระยะ ส่องสว่างทั่วผืนป่าแห่งนี้
หลินโม่ลบล้างน้ำฝนบนใบหน้าออก ความรู้สึกผิดปกติที่ส่งผ่านปลายนิ้วทำให้เขาขมวดคิ้ว น้ำฝนนี้กลับมีปราณโลหิตพิฆาตปะปนอยู่เป็นสาย เมื่อหยดลงบนผิวหนังจึงเหมือนถูกเข็มเล่มเล็กทิ่มแทง เขาประสานสายตาก้มมองหลังมือของตนเอง ก็พบว่ามีจุดสีแดงถี่ละเอียดผุดขึ้นมาเป็นแถบ ราวกับถูกแมลงตัวเล็กตัวน้อยนับไม่ถ้วนรุมกัดต่อย
"ระวังใต้เท้าด้วย" เสียงของซูอวี่ฉิงดังมาจากด้านหน้า เย็นชาสงบนิ่งดั่งเกล็ดน้ำค้างแข็ง ชุดรัดกุมสีขาวนวลของเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนตั้งนานแล้ว แนบชิดกับเรือนร่างจนวาดร่างเค้าโครงอันเพรียวบางออกมา ทว่ากลับไม่ส่งผลกระทบต่อฝีเท้าอันแผ่วเบาของเธอแม้แต่น้อย กระบี่วิญญาณน้ำแข็งแขวนอยู่บริเวณเอว บนฝักกระบี่จับตัวแข็งเป็นเกล็ดน้ำค้างแข็งบาง ๆ ชั้นหนึ่ง แช่แข็งน้ำฝนที่หยดลงมาจนกลายเป็นผลึกน้ำแข็งขนาดเล็ก ส่งเสียงการชนปะทะอันใสกังวานตามการเคลื่อนไหวของเธอ