ตอนที่ 367 รักษาบาดแผล

ทางเดินภายในรอยแยกน้ำแข็งมืดสลัวคดเคี้ยว หลินโม่แบกซูอวี่ฉิงที่จิตสำนึกเลือนรางก้าวไปข้างหน้าอย่างยากลำบากในทางน้ำแข็งอันคับแคบ ด้านหลังมีเสียงชั้นน้ำแข็งแตกละเอียดดังแว่วมาไม่ขาดสาย พร้อมเสียงคำรามด้วยโทสะของเหลยว่านถิงที่พอได้ยินรำไร รองเท้าบูตของหลินโม่เปียกชุ่มด้วยน้ำเย็นจัดไปนานแล้ว ทุกย่างก้าวทิ้งรอยเท้าเปื้อนเลือดไว้บนผิวน้ำแข็ง ผลึกน้ำแข็งที่ระเบิดเมื่อครู่กรีดเป็นแผลหลายแห่งบนขาของเขา

"ไป...ทางขวา..." เสียงอันอ่อนระโหยของซูอวี่ฉิงดังขึ้นข้างหู หลินโม่รู้สึกได้ว่านิ้วมือของเธอแตะเบา ๆ ที่ไหล่ขวาของตน

ทางเดินหลังเลี้ยวขวายิ่งคับแคบลง หลินโม่จำต้องเอียงตัวเดินไปข้างหน้า ซูอวี่ฉิงเริ่มไอออกมาเสียงดัง เลือดอุ่น ๆ สายหนึ่งไหลตามลำคอของเขาเข้าไปในคอเสื้อ หลินโม่กัดฟันแน่น บังคับตนเองไม่ให้คิดว่าอาการบาดเจ็บของเธอนั้นหนักหนาเพียงใด

"สิบลี้..." ซูอวี่ฉิงเสียงแผ่วเบาดุจเส้นไหม "ระดับสร้างฐาน... ขอบเขตจิตตระหนักรู้..."

หลินโม่เข้าใจความหมาย รู้ว่าสิ่งที่เธอพูดถึงคือขอบเขตจิตตระหนักรู้สูงสุดของระดับสร้างฐานอยู่ที่รัศมีโดยรอบสิบลี้ จึงอดไม่ได้ที่จะเร่งฝีเท้า ทางน้ำแข็งค่อย ๆ ลาดเอียงขึ้น ทว่าอุณหภูมิกลับเริ่มสูงขึ้น พื้นดินค่อย ๆ กลายเป็นโคลน หลังจากเลี้ยวผ่านไปสามโค้ง ด้านหน้าก็ปรากฏแสงสว่างริบหรี่ นั่นคือทางออกที่มุ่งสู่พื้นดิน!