เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หมอกเหนือสระน้ำเย็นถูกสายฟ้าสีม่วงสายหนึ่งผ่าแยกออก เหลยว่านถิงเหยียบอยู่บนเมฆอัสนียืนลอยอยู่กลางอากาศ ชุดคลุมเวทสีม่วงสะบัดส่งเสียง เขาก้มมองซูอวี่ฉิงที่อยู่ใจกลางสระน้ำ แววตาฉายประกายดูแคลนวูบหนึ่ง "สำนักสวรรค์เร้นลับส่งลูกศิษย์ระดับสร้างฐานขั้นเจ็ดมารับแก่นหยกเนี่ยนะ? ชักจะไม่เห็นสำนักต่าง ๆ อยู่ในสายตาเกินไปแล้วมั้ง"
ซูอวี่ฉิงไม่ตอบ เพียงแต่ยกกระบี่น้ำแข็งขึ้นขวางไว้ตรงอก ตัวกระบี่ปรากฏลายเกล็ดน้ำค้างแข็งขึ้น น้ำในสระใต้เท้าจับตัวแข็งเป็นบัวเหมันต์ทีละดอกอย่างไร้เสียง หลินโม่หลบอยู่หลังโขดหินริมสระ นิ้วมือลูบคลำยันต์เหินเหมันต์ไปมาโดยไม่รู้ตัว—แผ่นยันต์คุ้มครองใบนี้เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแล้ว
"ไม่พูดงั้นเหรอ?" เหลยว่านถิงแค่นหัวเราะ มือขวาพลันกดต่ำลง แสงอัสนีเก้าสายผ่าฟาดลงมาจากชั้นเมฆ ถักทอกันกลางอากาศกลายเป็นกรงขัง "ส่งมอบแก่นหยกมาซะ!"
บัวเหมันต์พลันเบ่งบาน ซูอวี่ฉิงปลายกระบี่ตวัดเบา ๆ ปราณกระบี่ผลึกน้ำแข็งเจ็ดสายพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แทงเข้าสู่จุดเชื่อมของตาข่ายอัสนีอย่างแม่นยำ พลังวิญญาณสองสายชนปะทะกัน คลื่นกระแทกที่ระเบิดปะทุออกซัดให้น้ำในสระลอยขึ้นกลายเป็นคลื่นยักษ์สูงสามจั้ง หลินโม่ฉวยโอกาสเคลื่อนตัวไปยังมุมตะวันออกเฉียงใต้ ตรงนั้นมีรอยแตกร้าวที่ถูกชั้นน้ำแข็งปกปิดอำพรางไว้เส้นหนึ่ง ซึ่งเป็นเส้นทางถอยหนีที่เขาสำรวจพบเมื่อวานนี้