ตอนที่ 365 ทลายค่ายกลได้รับวาสนา

มือขวาของหลินโม่กำยันต์เหินเหมันต์ไว้แน่น ทว่ายังคงไม่กระตุ้นใช้งานเสียที—นี่เป็นหนทางรักษาชีวิตสุดท้าย หากใช้ตอนนี้ยังนับว่าเร็วเกินไป

"ศิษย์พี่ทั้งหลาย ไฉนถึงได้เปิดศึกตะลุมบอนกับคนของหอนภาม่วงเสียเล่าครับ" น้ำเสียงของสุ่ยอู๋เสียดุจสายน้ำพุเย็นอันใสกระจ่าง หากแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบ เธอสาวเท้าช้าๆ มุ่งตรงไปยังสองลูกศิษย์ขุนเขากระบี่สวรรค์ คนร่วมสำนักเบื้องหลังของเธอผนึกไว้เส้นทางถอยหนีไว้อย่างเงียบเชียบ

หลินโม่ฉวยโอกาสนี้กลั้นลมหายใจ ค่อยๆ ขยับถอยไปด้านหลังอย่างช้าๆ หมุนเวียน《เคล็ดมังกรจำศีล》จนถึงสุดขีด กระทั่งอัตราการเต้นของหัวใจยังเกือบหยุดนิ่ง เขาสังเกตเห็นว่าส่วนลึกของรอยแยกหินมีรอยแตกร้าวแคบๆ สายหนึ่ง พอให้คนเอี้ยวตัวผ่านไปได้อย่างเฉียดฉิว

"หนองเมฆาฝันคิดจะสอดมือด้วยงั้นหรือ" ลูกศิษย์ขุนเขากระบี่สวรรค์ตอบสนองด้วยน้ำเสียงเย็นชา ลูกกลอนกระบี่ที่ลอยค้างอยู่ด้านข้างใบหน้าสั่นสะเทือนเบาๆ "ก็แค่การโต้เถียงด้วยวาจาเท่านั้น"

สุ่ยอู๋เสียส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ปลายนิ้วลูบคลำกระบี่น้ำแข็งแผ่วเบา "การโต้เถียงด้วยวาจาอย่างนั้นหรือคะ แล้วไฉนบนพื้นถึงยังมีศพของลูกศิษย์หุบเขาโอสถราชันอยู่เล่า" เธอหันขวับฉับพลัน สายตากวาดมองไปยังรอยแยกหินที่หลินโม่ซ่อนตัวอยู่ดุจสายฟ้าฟาด