ตอนที่ 360 สิ้นชีวิต

แสงรุ่งอรุณสลัวราง จ้าวหมิงยืนอยู่อย่างเงียบเชียบริมหน้าผาขาดหลังเขา ลมภูเขาพัดหวีดหวิว ปะทะจนชายเสื้อคลุมของเขาพลิ้วสะบัด เขาก้มหน้าจ้องมองโอสถสองเม็ดในฝ่ามือ เม็ดหนึ่งแดงฉานดุจโลหิต อีกเม็ดหนึ่งเปล่งประกายแสงสีน้ำเงินเวียนวน ปลายนิ้วขาวซีดลงเล็กน้อยเพราะออกแรงกำ

"คราวนี้ต้องสำเร็จให้ได้..."

ความล้มเหลวก่อนหน้านั้นไม่เพียงไม่ทำให้เขาล่าถอย กลับยิ่งจุดประกายความยึดติดอันร้อนระอุขึ้นในก้นบึ้งหัวใจ ทุกคราที่หลับตา แผ่นหลังค่อมงอของพ่อจะผุดขึ้นตรงหน้า—ในเหมันต์หนาวเหน็บเดือนสิบสองปีนั้น ชายชราลากสังขารที่เปี่ยมด้วยโรคาแบกเขาเดินข้ามเส้นทางภูเขาสามร้อยลี้ เพียงเพื่อให้เขาได้เข้าร่วมพิธีใหญ่ขึ้นเซียนของสำนักสวรรค์เร้นลับ

"หมิงเอ๋อร์ จำไว้นะ หมู่บ้านตระกูลจ้าวของพวกเราในรอบร้อยปีมีแค่เจ้าคนเดียวที่มีรากวิญญาณ..."

ฝ่ามือหยาบกระด้างลูบคลำผิวโอสถ ลูกกระเดือกของจ้าวหมิงขยับขึ้นลง เขานึกถึงวันที่ตรวจพบรากวิญญาณสี่ธาตุ ประกายแสงที่พุ่งปะทุออกมาจากดวงตาขุ่นมัวของพ่อ ช่างสดใสยิ่งกว่าผ้าแพรแดงที่แขวนอยู่บนต้นหวยชราตรงปากทางเข้าหมู่บ้านเสียอีก

"พ่อ ลูกชายคราวนี้จะต้อง..."

ลมภูเขาพลันกรรโชกแรง พัดพาวาจาที่ยังเอ่ยไม่จบให้กระจัดกระจายไป จ้าวหมิงสูดหายใจเข้าลึก ด้วยความมุ่งมั่นแหงนหน้ากลืนโอสถทั้งสองเม็ดลงไปพร้อมกัน ก่อนจะนั่งขัดสมาธิเริ่มเดินลมปราณ