เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ภายในห้องหลอมโอสถที่หมอกเหมันต์ลอยคลุ้ง กระถางโอสถสำริดลอยค้างอยู่นิ่ง ๆ เหนือพื้นสามฉื่อ ซูอวี่ฉิงยกมือเรียวขึ้นเบา ๆ ปลายนิ้วควบแน่นประกายเย็นเยียบสายหนึ่ง ฝากระถางเปิดขึ้นตามเสียง เผยให้เห็นหมอกน้ำแข็งที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน หลินโม่ยืนอยู่ด้านข้าง ในอ้อมแขนกอดตะกร้าสมุนไพรวิญญาณที่เพิ่งเก็บมา แผ่นเหล็กประหลาดตรงหน้าอกที่ได้มาจากเหมืองแร่พลันร้อนผ่าวขึ้นมา
"หญ้าไขกระดูกเหมันต์" ซูอวี่ฉิงเผยอปากแดงระเรื่อเบา ๆ น้ำเสียงดั่งหยกแตกกระทบจาน
หลินโม่รีบไปหยิบหญ้าวิญญาณสีขาวกระจ่างทั่วทั้งต้นมาจากชั้นวางยา ใบของหญ้านี้บางดั่งปีกจั๊กจั่น ระหว่างเส้นใบมีกระแสแสงสีเงินหมุนเวียนอยู่ราง ๆ เพิ่งจะแตะถูกปากกระถางก็แปรเปลี่ยนเป็นประกายดาวระยิบระยับจมหายเข้าไปในเตา ชั่วพริบตา หมอกน้ำแข็งในกระถางก็จับตัวแข็งกลายเป็นเส้นไหมนับหมื่นเส้น ถึงกับถักทอเป็นรูปนกฟีนิกซ์ขึ้นที่ท้องกระถาง
"ยอดเยี่ยมแท้ ๆ !" จ้าวหมิงที่ยืนอยู่ข้างหลังหลินโม่ตบมือเอ่ยชม "ฝีมือ 'ควบแน่นเกล็ดน้ำค้างเป็นลาย' ท่านี้ของศิษย์พี่หญิง เกรงว่าแม้แต่ผู้อาวุโสศาลาโอสถก็ยังต้องทอดถอนใจเลื่อมใส"