ตอนที่ 357 ประตูสำนัก

หมอกยามเช้าราวกับผืนแพรบาง ปกคลุมหลังคากระเบื้องสีครามที่เรียงสลับซับซ้อนของตำบลเสวียนเทียน หลินโม่อยู่ใต้ต้นหวยชราตรงทางเข้าตำบล เปลือกไม้หยาบกระด้างดุนดันแผ่นหลังของเขา เขาจับเสื้อหนังเก้งเก่าทรุดโทรมบนร่างให้แน่นขึ้น นี่เป็นสิ่งที่หวังคนขาเป๋ถอดจากตัวมายัดใส่มือเขาก่อนสิ้นใจ ปลายแขนเสื้อเสียดสีจนขึ้นเงา ชายเสื้อด้านล่างยังคงหลงเหลือรอยไหม้เกรียมที่ถูกน้ำโลหะสีเงินลวกในเหมือง

ถนนแผ่นหินในตำบลเปียกลื่นด้วยน้ำค้างยามค่ำคืน หลินโม่เดินโซเซก้าวสั้นก้าวยาวอยู่ท่ามกลางฝูงชน อุบัติเหตุเหมืองถล่มเมื่อสามวันก่อนราวกับฝันร้าย มีเพียงความเจ็บปวดแสบร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่กลางฝ่ามือคอยย้ำเตือนเขาว่า พ่อได้กลายเป็นกลุ่มเคลื่อนอัคคีสีแดงไปแล้วจริงๆ และอยู่ต่อ ณ ส่วนลึกของสายแร่จื่ออิ๋งตลอดกาล

"ขนมแป้งวิญญาณสดใหม่! หนึ่งเหรียญทองแดงได้สองชิ้น!"

"ยันต์วิญญาณทดสอบ! ค้ำประกันให้ผ่านการทดสอบรอบแรก! พลาดวันนี้ต้องรอไปอีกสิบปี!"

ท่ามกลางเสียงเร่ขายที่ดังสลับต่อเนื่องกัน หลินโม่นับเหรียญทองแดงเจ็ดเหรียญในอ้อมแขน—นี่คือเงินชดเชยที่ทางเหมืองจ่ายให้ บรรจุอยู่ในถุงเงินผ้าหยาบและเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อของเขาแล้ว เขากลืนน้ำลายลงคอ จ้องมองขนมแป้งวิญญาณที่กรุ่นไอร้อนบนแผงขายฝั่งตรงข้าม ตั้งแต่วันที่เกิดภัยพิบัติในเหมือง เขาก็ไม่เคยกินอิ่มแม้แต่มื้อเดียว ยามปกติอาศัยเพียงความรู้ที่เพื่อนร่วมเหมืองเคยสอนไว้ในวัยเด็ก ไปหาผักป่าประทังชีวิตในพื้นที่รกร้าง

"หลีกไปหน่อย ไอ้บ้านนอก!"