ตอนที่ 356 ลูกชายคนงานเหมือง

พลั่วปากนกของหลินโม่สกัดลงบนผนังหินเป็นครั้งที่สามสิบหกแล้วกระดอนออก ทว่าก็ยังไม่อาจสกัดแร่ออกมาได้สักก้อน ทว่าจากส่วนลึกของอุโมงค์เหมืองกลับมีเสียงคล้ายเสียงหงส์ร้องดังแว่วมาเป็นระลอก

เสียงนี้กังวานใสเสียจนไม่คล้ายสิ่งที่มีในโลกมนุษย์ ทำให้เขากระวนกระวายจนยันต์คาถากลางฝ่ามือร้อนผ่าวขึ้นมาฉับพลัน คาถาตรวจจับวิญญาณที่พ่อสลักไว้เวลานี้กำลังแตกร้าวทีละนิ้วอยู่กลางฝ่ามือ ลายอัคคีหลีที่วาดด้วยชาดซึมออกน้ำสีอำพัน ไหลหยดลงตามด้ามพลั่วบนสายแร่จื่ออิ๋งใต้ฝ่าเท้า ส่งเสียงซ่าราวกับงูพิษแลบลิ้น

"เจ้าโม่ เดินเร็ว!"

เสียงโฮกของพ่อ หลินต้าซาน ดังข้ามถ้ำเหมืองมาสามแห่ง แฝงด้วยความร้อนรนกระวนกระวายที่หาได้ยากยิ่ง หลินโม่ปาดเหงื่อที่เปรอะดวงตาแล้วเงยหน้ามองไป พบว่าแสงสีม่วงที่ซึมออกมาจากผนังเหมืองนั้นเย้ายวนชวนพิศวงกว่ายามปกติหลายเท่านัก กลุ่มผลึกที่จับตัวแข็งมานับพันปีเหล่านั้นกลับคลี่ขยายช้า ๆ ราวกับสิ่งมีชีวิต กลืนหายควันสีแดงฉานที่ยันต์วิญญาณตรวจจับวิญญาณพ่นออกมาจนหมดสิ้น