เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 59 ไข่ไก่กับใบผักปลิวว่อน
“มาแล้ว ๆ! คุมตัวออกมาแล้ว!”
ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องอุทานดังขึ้นจากฝูงชน ผู้คนทั้งหมดพลันแตกตื่นฮือฮา
ไกลสุดปลายถนนหน้าประตูอู่เหมิน เสียงกลองดังกึกก้อง รถคุมนักโทษหนักอึ้งสองคันเคลื่อนเข้ามาช้า ๆ คันหน้าขังซูเจ๋อ ส่วนคันหลังเป็นหม่าเยวียนเต๋อ
เวลานี้ทั้งสองสวมเสื้อผ้าขาดวิ่น สวมหมวกนักโทษ มือถูกมัดไพล่หลัง ใบหน้าซีดเผือดและซูบโทรม ล้อรถบดไปบนถนนหินเขียวส่งเสียงครืนครั่น ราวกับกำลังประกาศโทษบาปทุกกระเบียดนิ้วของพวกเขา
“ไอ้โจรซูเจ๋อ! ข้ารอวันนี้มานานแล้ว!”
สิ้นเสียงตะโกนก้อง ไข่เน่าห่อด้วยใบกุยช่ายก็ลอยมา “เพียะ” กระแทกหน้าซูเจ๋อ น้ำไข่เหนียวข้นปนกลิ่นเปรี้ยวเหม็นไหลผ่านข้างหูลงไปในคอเสื้อ
ต่อจากนั้น สถานการณ์ก็พลันควบคุมไม่อยู่
“มาแล้ว กินเต้าหู้เหม็นของข้าเสีย!”