กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 60 หัวคนร่วงลงพื้น
เสียงสะอื้นของซูเจ๋อบนแท่นประหารตัดกับความเงียบงันของหม่าเยวียนเต๋ออย่างชัดเจน
แสงแดดยามเที่ยงส่องแสบตา เผยให้เห็นคราบสกปรกทุกแห่งและหยาดน้ำตาทุกหยดบนแท่นประหารอย่างแจ่มชัด ขุนนางกำกับการประหารเงยหน้ามองเงานาฬิกาแดด สูดหายใจลึก แล้วหยิบป้ายคำสั่งสีแดงฉานออกมาจากกระบอกตรงหน้า ป้ายคำสั่งนั้นเป็นสัญญาณเริ่มการประหาร
เสียงของเขาดังกังวานและเย็นเยียบ ทะลุผ่านเสียงอื้ออึงของผู้คน “ถึงยามแล้ว! ลงมือประหาร—!”
สิ้นเสียง ป้ายคำสั่งที่เป็นสัญลักษณ์แห่งจุดจบก็ถูกเขาโยนขึ้นสูง ลอยเป็นเส้นโค้ง ก่อนตกกระทบพื้นหินเขียวดัง “เพียะ” อย่างแหลมชัด
เสียงเบา ๆ นั้นราวกับเป็นสวิตช์ ตัดเสียงกระซิบกระซาบทั้งหมดใต้แท่นประหารในทันใด