เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 38 เสียงกลองสะเทือนวังเก้าชั้น
เซียวจิ่นหลีเดินนำอยู่หน้าสุด ลมและหิมะปะทะใบหน้าจนหนาวเหน็บ นางยืดแผ่นหลังตรง ทุกย่างก้าวมั่นคงเป็นพิเศษ ราวกับกำลังวัดระยะทางสู่สนามรบสุดท้าย ในใจนางไร้ความหวาดกลัว มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่พลุ่งพล่านดุจลาวาใต้ผิวทะเลสาบซึ่งถูกน้ำแข็งปกคลุม! นางมิได้ไปขอเข้าเฝ้า มิได้ไปวิงวอน นางไปซักถาม! ไปกล่าวโทษ!
หน้าประตูเฉิงเทียน ลมและหิมะโหมกระหน่ำ ฟ้าดินอึมครึมอำมหิต ฝูงชนมืดทะมึนยืนนิ่งกลั้นหายใจอยู่นอกแนวทหารองครักษ์หลวง สายตานับไม่ถ้วนราวกับจับต้องได้ ต่างจับจ้องเงาร่างในชุดขาวนั้น
เซียวจิ่นหลีไม่ใส่ใจกับสิ่งเหล่านี้ สายตาของนางทะลุลมและหิมะ ทะลุฝูงชน จับจ้องแน่วแน่ไปยังกลองร้องทุกข์ขนาดมหึมาซึ่งตั้งอยู่หน้าประตูเฉิงเทียน อันเป็นสัญลักษณ์แห่งพระบารมีและความเที่ยงธรรมของกฎหมาย—