กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39 สายฟ้าสะเทือนทั่วสารทิศ
หน้าประตูเฉิงเทียน เสียงกลองร้องทุกข์ดังกึกก้องดุจอสนีบาต ปลุกทั้งเมืองหลวงให้ตื่น! ชาวบ้านนับไม่ถ้วนหลั่งไหลมาจากทั่วทุกทิศ ดุจสายน้ำนับร้อยไหลลงสู่ทะเล มารวมตัวกันอยู่นอกแนวทหารองครักษ์
มองไปสุดสายตา มีผู้คนเบียดเสียดมืดทะมึน จนแทบจะขยายล้นไปตามถนนและตรอกซอยหลายสาย!
สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องไปยังเงาร่างโดดเดี่ยวกลางลานกว้าง ซึ่งสวมชุดขาวเปื้อนเลือดอยู่ท่ามกลางลมและหิมะ!
“คุณหนูใหญ่เซียว!”
“นางเป็นคนตีกลองจริง ๆ ด้วย!”
“สวรรค์! ต้องเป็นความอยุติธรรมใหญ่หลวงเพียงใดกัน!”
“ไม้ตีกลองนั่นดูหนักนัก! เด็กสาวคนเดียวจะเหวี่ยงไหวได้อย่างไร!”
“ต่อไปยังต้องรับโทษอีก! นี่…จะทนไหวได้อย่างไร!”
“สวรรค์โปรดลืมตาด้วย! คุ้มครองคุณหนูใหญ่เซียวด้วยเถิด!”